Category Medycyna

Cedr atlantycki

Cedr atlantycki (Cerdus atlántica) to wiecznie zielone drzewo iglaste, którego wysokość dochodzi do 40 m, z szeroką, stożkowatą koroną zakończoną tępym wierzchołkiem. Większe gałęzie są szeroko rozłożone, zaś kora ma ciemnobrunatny odcień i jest spękana w płytki z głębokimi bruzdami. Szpilki o barwie ciemno- lub niebiesko-zielonej mają długość od 1 do 3 cm i występują licznie skupione w pęczkach. Szyszki w czasie dojrzewania osiągają wielkość około 6 cm imają charakterystyczne, szerokie łuski. Drzewo to naturalnie występuje w Afryce, ale od dłuższego czasu jest sadzone w Polsce w parkach i ogrodach. Opis cedru zamieszczam ze względu na silne oddziaływanie energetyczne. Od czasów starożytnych jego drewno stosowano do budowy domów, okrętów i wyrobu mebli.

Leczniczy ogień i wspierające drzewo

Wykonanie tego rytuału hamuje proces chorobowy, wspomaga leczenie, przywraca zdrowie. Praktykujemy go między pełnią a nowiem (na Księżycu ubywającym), między godziną 19 a 21. Niezbędne jest tu odpowiednie miejsce, gdzie można bezpiecznie palić ognisko. Do tego rytuału potrzebne są: kartka białego papieru, fioletowy mazak lub kredka, kilka szczap brzozowych, kilka szczap dębowych, kilka szczap sosnowych, garść ziela piołunu, wiadro wody.

WŁAŚCIWOŚCI WSPOMAGAJĄCE DRZEW

Energie drzew można wykorzystywać we wszelkiego rodzaju rytuałach wspomagających i ułatwiających życie, to znaczy dotyczących dostatku, miłości, zdrowia i w ogóle pomyślności. Tradycja twierdzi, że następujące drzewa są najskuteczniejsze w praktykach związanych z:

Historia o drzewie

Niedaleko od wioski, w której mieszkali moi pradziadkowie i dziadkowie, żyła pewna kobieta, która zajmowała się, jakbyśmy dzisiaj powiedzieli, pracą z energiami. Wtedy ludzie na Polesiu nazywali taką osobę „szeptuchą”, ponieważ leczyła ona ziołami oraz szeptanymi po cichu modlitwami… a może zaklęciami? Pewnego razu zdarzył się niebezpieczny wypadek – naszego sąsiada bardzo mocno poturbował rozjuszony buhaj. Choć na początku lat sześćdziesiątych opieka medyczna nie była tak rozpowszechniona jak teraz, zrozpaczona rodzina zawiozła nieszczęśnika do szpitala oddalonego o 25 kilometrów. Tam jednak powiedziano, że nie można poszkodowanemu pomóc, a lepiej będzie mu umierać w domu. Przywieziono więc z powrotem chorego, a cała peregrynacja odbywała się wozem zaprzężonym w dwa konie, tak więc trwało to kilka dobrych godzin. Dzieci i żona sąsiada oraz jego starzy rodzice pogodzili się z sytuacją, a sam chory szykował się na śmierć. Zapalono gromnicę, odmawiano modły, mijała godzina za godziną, ale chory żył. Rankiem następnego dnia jego stan nie uległ zmianie. Ktoś z sąsiadów poszedł po rozum do głowy i powiedział:

Ochronny wieniec i naszyjnik

Nasze prababki doskonale znały ochronne właściwości drzew i umiały je odpowiednio wykorzystać. Ten rytuał do tej pory stosuje się w niektórych wsiach na Polesiu. Pora jego wykonania nie ma większego znaczenia. Natomiast istotne jest to, aby potrzebne do niego składniki zebrać osobiście w słoneczny dzień. Nie wolno tego robić „po rosie”, czyli wtedy, kiedy rośliny są wilgotne. Do wykonania ochronnego wieńca potrzebujemy: trzy gałązki sosny, dwie gałązki świerku, liście dębu, liście klonu, kilka owoców wiśni, kilka rajskich jabłuszek, kilka gałązek lipy z kwiatami lub owocami, średni kłębek lnianych lub jedwabnych nici, kilka kawałków miedzianego drutu.

ENERGIA WITALNA DRZEW

Każde z opisanych w poprzednim rozdziale drzew może być użyte w magii naturalnej pod warunkiem, że jest zdrowe, silne i nie zniszczone ani przez człowieka, ani na skutek działania sił żywiołów (szczególnie ognia i wiatru). Skąd bierze się w drzewach ich energia witalna? Przede wszystkim stąd, że korzystają one z dobrodziejstw sił naturalnych. Żyją z reguły znacznie dłużej niż ludzie i mają więcej czasu na jej czerpanie i gromadzenie z otoczenia. Poza tym drzewa mają możliwość lepszego harmonizowania energii poszczególnych żywiołów, a od ich równowagi wewnątrz i na zewnątrz wszystkich organizmów żywych zależy zdrowie, witalność i pomyślność tychże. Drzewa czerpią w takiej samej proporcji energię ziemi, w której rosną, wody, dzięki której nie wysychają, słońca pozwalającego dokonywać fotosyntezy i wiatru, który roznosi ich nasionka. Mogą stanowić dla ludzi doskonały wzór, jak zharmonizować owe siły, od których zależy jakość i stabilność życia.

Grab zwyczajny

Grab zwyczajny (Carpinus betulus) to pokaźne drzewo z dużą i szeroką koroną. Z reguły osiąga wysokość do 20 m, aczkolwiek w Puszczy Białowieskiej znane są okazy osiągające aż 30 m. Pień, z reguły w przekroju owalny, często jest skręcony lub zgarbiony, przy czym już na niewielkiej wysokości dzieli się na grube konary. Korę ma w różnych odcieniach szarości, początkowo gładką, a później z delikatnym, siatkowatym deseniem lub pokrytą płaskimi listewkami. Konary z reguły są stromo wzniesione i nieco powyginane. Liście mają kształt podłużnie jajowaty, długość od 4 do 10 cm, z przodu są spiczaste, zwykle asymetryczne. Na całym liściu widać wyraźne rowki, a brzegi są drobno ząbkowane. Grab jest drzewem typowo leśnym, preferującym żyzne gleby próchnicze. Występuje w całej Europie.

Jesion wyniosły

Jesion wyniosły (Fraxinus excelsior) to przeważnie wysokie, dochodzące do 40 m drzewo o wysoko sklepionej, ale mało zwartej i nieregularnej koronie. Jego gałęzie wznoszą się prosto w górę lub odchodzą promieniście na boki zaczynając już od dolnej strefy pnia, który z reguły jest dość prosty. Kora ma barwę szarobrunatną, na młodych drzewach jest gładka, jednak z biegiem czasu zaczynają ją znaczyć bruzdy lub system drobnych listewek. Liście mają długość od 20 do 25 cm i składają się z 9-13 owalno- -podłużnych listków ułożonych prawie symetrycznie z ząbkowanymi brzegami, z wierzchu matowozielonymi, od spodu jaśniejszymi. Kwiaty jesion ma niepozorne, zaś dojrzałe owoce (skrzydlaki) mają długość około 3 cm i w stanie dojrzałym osiągają barwę od złocisto-brązowej do brunatnej. Preferuje świeże, żyzne gleby. Występuje na terenie całej Europy,

Sosna (czarna, pospolita)

Sosna czarna (Pinius negra) to dochodzące do 30 m drzewo iglaste o nieregularnej i zwykle luźnej koronie w części dolnej, zaś w górnej zagęszczonej i owalnej w zarysie. Gałęzie są zazwyczaj stromo wzniesione, rzadziej odstające poziomo i rozłożyste. Kora u młodych drzew jest gładka, z czasem staje się grubo bruzdowana i podzielona na łu- skowate płaty, o barwie brązowo-czarnej lub czarno-szarej. Szpilki wyrastają w parach, mają długość do 15 cm, są sztywne, lekko zaostrzone, w kolorze od ciemnozielonego do czarnozielonego. Szyszki są dość duże (do 8 cm), w stanie dojrzałym przybierają kolor ciemnobrązowy. Preferuje suche gleby wapienne. Występuje w górach Europy Środkowej i Południowej.

Drewniany amulet

Pozostań w zjednoczeniu z dębami przez kilka minut. Następnie odwiąż sznur i zakop go między dębami. Teraz poszukaj tylu żołędzi, ile bliskich Ci osób mieszka razem z Tobą. Podziękuj dębom za pomoc, weź żołędzie i wróć do domu. Przyniesione żołędzie schowaj w niedostępnym dla innych miejscu. Następnej wiosny weź żołędzie, wróć w to miejsce, gdzie odprawiałeś rytuał i zasadź je tam.

Klon (zwyczajny, polny)

Klon zwyczajny (Acer platanoides) to wysokie i dorodne drzewo osiągające wysokość około 30 m, choć zdarzają się również osobniki wyższe. Koronę ma harmonijnie wyskle- pioną i regularną, zdobiącą prosty, ale dość krótki pień. Gałęzie wyrastają ukośnie lub wznoszą się ku górze. Ciemnoszara kora jest drobno spękana, z biegiem czasu pokrywa się listewkowym deseniem. Liście mają od 10 do 15 cm długości i są prawie takiej samej szerokości, podzielone dło- niasto na pięć wyraźnych części (palców). Z wierzchu są matowe i ciemnozielone, a od spodu ich barwa jest nieco jaśniejsza i czasami przybiera niebieskawy odcień. Klon zwyczajny charakteryzuje się wiechowatymi kwiatostanami, które pojawiają się przed rozwojem liści. Owoce z naprzeciwległymi skrzydełkami są lepkie i łatwo się przyklejają. Lubi umiarkowanie wilgotne gleby. Występuje w całej Europie.

Dąb (czerwony, bezszypułkowy, szypułkowy)

Dąb czerwony (Quercus rubra) to gatunek sprowadzony do Europy z Ameryki Północnej, który doskonale przyjął się w naszych warunkach. Z reguły jest to okazałe drzewo osiągające wysokość do 35 m o rozłożystej i kopulasto sklepionej w wieku dojrzałym koronie. Pień ma dość masywny, krótki i już na niewielkiej wysokości tuż nad ziemią podzielony na grube konary. Gałęzie bywają łukowato odstające lub stromo wzniesione, ułożone promieniście. Kora dębu czerwonego przybiera barwę jasno- lub srebrno-sza- rą. U młodych drzew jest gładka, z biegiem czasu staje się spękana i ciemniejsza. Liście o długości od 10 do 25 cm i szerokości około 10 cm są charakterystycznie ząbkowane, po obu stronach dzielą się na 5 do 7 ząbków, są matowe, z wierzchu ciemnozielone, od spodu nieco jaśniejsze. Jesienne ubarwienie liści młodych osobników jest charakterystycznie czerwone, stąd nazwa. Żołędzie są szerokoja- jowate, umieszczone w płytkiej miseczce.

Topola (biała, osika, szara) – dalszy opis

W magii naturalnej można stosować dowolny gatunek topoli. Energie ogólne: oczyszczenie, usuwanie zła, wyrozumiałość, stałość, ufność, medialność. Główne przesłanie: jeśli zaufasz swoim duchom opiekuńczym, usuną one wszelkie zło z Twego życia i rozbudzą Twoją medialność.

Uzdrawiające siły i miłosne przywołanie

Rytuał ten ma na celu wzmocnienie odporności organizmu oraz poprawę stanu zdrowia. Wykonujemy go o dowolnej porze. Jego dodatkową zaletą jest to, iż nie potrzebujemy tu wielu akcesoriów. Wystarczy sznurek lub nitka z naturalnego tworzywa.

Olsza (czarna, szara)

Olsza czarna (.Alnus glutinosa) to dorastające do 25 m drzewo liściaste, choć zdarzają się również okazy wyższe. Korona olszy jest szeroka i rozłożysta, z wiekiem wyskle- pia się okrągło. Konary są luźno i szeroko rozstawione, u dołu wzniesione, w górnej części poziomo odstające. Kora barwi się na brunatno-szaro i jest podzielona na podłużne lub prawie kwadratowe płaty. Liście o długości od 4 do 10 cm są szerokie i mają klinowaty kształt, na brzegach płytko ząbkowane i lekko faliste. Kwiaty tego drzewa rozwijają się przed liśćmi. Preferuje luźne lub kamieniste gleby podmokłe. Występuje w całej Europie, szczególnie wzdłuż rzek i strumieni.